ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΉΤΡΗ ΠΙΠΕΡΓΙΑ

Ψυχή μας δυνατή!

Ψυχή μας αγωνίστρια ως το μεδούλι!

Ψυχή σπιρτόζα!
Δημήτρη πέτρωσε η μέρα μας,
καύσωνας έξω μα στην καρδιά παγωνιά
και η ΔΕΗ δακρύζει από το πρωί
αφού στέρεψε για πάντα η φαμελιά μας.
Γιατί βιάστηκες να φύγεις μέγα αγωνιστή;
Γιατί τα νεφρά να αφυδατωθούν αφού η καρδιά πάλλεται;
Γιατί τα ευρώ δεν μπορούν να εξαγοράσουν το φευγιό;
Μοναχικό το ταξίδι σου άρχοντα!
Τα Διρρεύματα θλίβονται
πώς να σε σκεπάσουν τα Ευβοιώτικα βουνά
ΕΣΕΝΑ πέτρα σμιλευτή ήσουν στη γη.
Γιατί αργείς να φανείς στον καφενέ μας σύντροφε;
Σήμερα η φωνή σου σώπασε
κι εμείς κατάπιαμε δρακόντιες γλώσσες
στο θλιβερό αυτό άκουσμα του χαμού σου.
Αύριο το κατευόδιό σου θα ναι αγκαθόστρωτο, δακρύβρεχτο.
Ο δρόμος στενός, μακρύς, στενάχωρος.
Και το όνομά σου, Δημήτρη μας πυρακτωμένο πράσινο δοξάρι.
Μια ματαιότητα, μια αναπνοή, μα προλαβαίνουμε
να σου δώσουμε το τελευταίο φιλί,
για το κατευόδιό σου με τον μοναχικό βαρκάρη.

Τα δάκρυά, τα ρίγη μας, οι πνοές μας, οι σφιχτές γροθιές μας
θα συνοδέψουν την ψυχή σου,
τους τρεις γιους σου, τη γυναίκα σου.
Αιωνία η μνήμη σου Δημήτρη μας, αιωνία.
Άραγε ποιος θ ακούει τώρα τα αιτήματα,
τα προβλήματα, τα κεκτημένα μας, τα επαγγελματικά άγχη μας;
Πριν περάσεις τις πύλες της γαλήνης
άφησέ μας πίσω το ζεστό χαμόγελό σου,
τις δάφνες της δικαιοσύνης, της αρωγής,
τη γροθιά σου ψηλά να ατενίζει,
και τη λάμψη της φωνής σου
για ασφάλεια, για δύναμη, για ενθύμιο αρχοντιάς.
Στο φως να μπεις...
σαν αστροπελέκι!

< Προηγούμενο Επόμενο >